Pirolisis plastik − ahli kimia menerangkan teknik yang cuba menangani sisa plastik dengan membawa haba

Pada tahun 1950, pengeluaran plastik global adalah kira-kira 2 juta tan. Ia kini kira-kira 400 juta tan – peningkatan hampir 20,000%.

Sebagai bahan, ia mempunyai potensi yang tidak terhad. Plastik adalah murah untuk dihasilkan sambil ringan dan kukuh. Aplikasinya terdiri daripada pembungkusan makanan dan minuman kepada pakaian dan penjagaan kesihatan.

Apabila barang plastik menamatkan hayat bergunanya, ia boleh mengambil masa yang sangat lama untuk mengurai, sehingga 500 tahun dalam beberapa kes. Walaupun begitu, kepingan plastik tidak hilang sepenuhnya – sebaliknya, ia terurai kepada kepingan yang lebih kecil dan lebih kecil, akhirnya menjadi mikroplastik yang berakhir di dalam tanah tempat kita menanam makanan, air yang kita minum dan udara yang kita sedut.

Penyelidikan telah mengaitkan mikroplastik ini dengan isu kesihatan seperti diabetes, penyakit jantung dan kesuburan lelaki yang rendah.

Selama bertahun-tahun, kerajaan tempatan dan pengilang bergantung kepada kitar semula sebagai jawapan untuk mengelakkan sisa plastik daripada terkumpul. Walau bagaimanapun, walaupun mereka berusaha untuk mengisih dan mengasingkan bahan kitar semula, kebanyakan plastik masih berakhir di tapak pelupusan - atau lebih teruk lagi, di kawasan hijau dan laluan air.

Oleh kerana plastik begitu biasa digunakan, mencari cara baharu untuk mengurus dan mengitar semula sisa plastik menjadi semakin penting. Pirolisis sisa plastik adalah satu teknologi yang boleh membantu menangani isu ini.

Ini adalah teknik yang agak baru, jadi penyelidik masih mempunyai pengetahuan terhad tentang proses pirolisis. Sebagai ahli kimia analitik, kami berusaha untuk memahami komposisi campuran kompleks, terutamanya ciptaan baharu daripada sumber seperti pirolisis sisa plastik.

Faedah pirolisis

Apabila dilakukan dengan berkesan, pirolisis plastik menawarkan beberapa faedah.

Dengan memperluaskan kitar semula melangkaui hanya botol plastik dan jag susu, pirolisis boleh mengurangkan jumlah pencemaran sisa plastik yang berakhir di tapak pelupusan sampah dan lautan.

Selain itu, menukar sisa plastik kepada produk yang boleh digunakan boleh membantu mengurangkan permintaan pengeluaran untuk plastik baharu daripada hidrokarbon petroleum. Hasil sampingan boleh digunakan dalam plastik kitar semula.

Sesetengah penyelidik juga sedang menguji minyak pirolisis untuk melihat sama ada ia boleh digunakan dan bukannya petrol untuk mengisi kenderaan. Gas-gas yang terhasil semasa pirolisis malah boleh menjana tenaga yang membakar reaktor pirolisis, menjadikan proses itu lebih mampan dan mengurangkan keperluan untuk sumber tenaga luaran.

Pada masa ini, kira-kira 15% hingga 20% daripada produk pirolisis dikitar semula menjadi propilena dan etilena baharu, manakala kebanyakan – kira-kira 80% hingga 85% – menjadi bahan api diesel, hidrogen, metana dan bahan kimia lain.

Walaupun pirolisis plastik memegang beberapa janji, ia juga menghadapi cabaran. Kos untuk menubuhkan dan mengendalikan loji pirolisis adalah tinggi. Betapa menguntungkan proses itu bergantung pada ketersediaan sisa plastik yang sesuai, permintaan pasaran untuk minyak dan gas yang dihasilkan, dan kos tenaga dan kakitangan yang diperlukan untuk mengendalikan reaktor.

Isu lain ialah kawalan kualiti. Kebanyakan jenis plastik boleh menjalani pirolisis, tetapi plastik yang berbeza menghasilkan minyak dengan solek kimia yang berbeza. Para saintis perlu memahami komposisi minyak ini sebelum industri boleh menentukan jenis plastik yang perlu difokuskan dan bagaimana setiap minyak boleh mencipta bahan baharu.